اتصال جدول‌ها با استفاده از كلمه كليدي JOIN
اتصال دروني INNER JOIN)) : يك اتصال دروني هنگامي است كه رديف‌هاي جدول‌ها با يكديگر تركيب مي‌گردند و تعدادي رديف جديد توليد مي‌كنند كه مساوي حاصل ضريب رديف‌هاي آنها مي‌باشد. همچنين اتصال دروني از اين رديف‌ها براي تعيين نتيجه شبه عبارت WHERE استفاده مي‌كند.
کد:
SELECT field l , field 2 , field 3
FROM first – table  
INNER JOIN second – table 
ON first – table. Keyfield = second – table. Foreing – keyfield
اتصال بيروني (OUTER JOIN): يك اتصال بيروني، دو جدول را به طريقي ديگر گروه‌بندي مي‌كند. اين اتصال تمام رديف‌هاي داده‌اي را از يك جدول نمايش مي‌دهد حتي اگر داده‌هاي جور شده در جدول اتصالي (جدول جواب) قرار نگيرند. به عبارت ديگر در اين اتصال همه سطرهاي يك جدول با سطرهاي خاصي از جدول ديگر ادغام مي‌شوند.
در اتصال بيروني سمت راست (RIGHT OUTER JOIN)، SQL يك مجموعه كامل از داده‌هاي جدول سمت راست و در اتصال بيروني سمت چپ (LEFT OUTER JOIN)، يك مجموعه كامل از داده‌هاي جدول سمت چپ را برمي‌گرداند.
اتصال يك جدول با خودش
يك خود اتصالي، يك جدول را به خودش متصل مي‌كند كه زياد متداول نيست ولي دانستن آن مهم است. نحوه نگارش اين عمل نيز شبيه به اتصال دو جدول مي‌باشد.



كنترل جامعيت داده‌ها
معرفي محدوديت‌ها
محدوديت در يك پايگاه داده‌اي رابطه‌اي عاملي است كه توسط آن قوانيني به مجموعه داده‌هاي در حال اضافه شدن به يك ستون از يك جدول اعمال مي‌كند. در SQL انواع مختلفي از محدوديت‌ها وجود دارد.


جامعيت داده‌ها
محدوديت‌ها براي اطمينان از صحت و سازگاري داده‌ها در يك پايگاه اطلاعاتي رابطه‌اي بكار مي‌روند. جامعيت داده‌ها اطمينان از صحت و سازگاري داده‌ها در پايگاه داده‌اي است. جامعيت داده‌ها يك پايگاه اطلاعاتي رابطه‌اي را از طريق اعمال محدوديت روي جداول كنترل مي‌كند. هر وقت افراد داده‌هايي را به داخل پايگاه داده‌اي وارد مي‌كنند (داده‌ها مجبور هستند كه به نحوي وارد شوند) اشتباهات در هنگام ورود ممكن است منجر به عدم صحت اطلاعات شوند.
جامعيت داده‌ها درگير صحت ورود اطلاعات و سازگاري ذخيره سازي آنها در داخل پايگاه داده‌ها مي‌باشد. بطور مثــال شما نمي‌خواهيد كه شماره تلفن شخصي را يك اپراتور به صورت 3178889222 وارد كند و اپراتور ديگري به صورت (317) 888-9222.
داده‌ها بايد دقيق و صحيح باشند و به شكل سازگاري در پايگاه داده‌اي ذخيره شوند و امكان بازيابي دقيق داده از پايگاه داده‌اي فراهم آيد و نيز امكان مقايسه دقيق بين داده‌ها انجام شود.
چرا از محدوديت‌ها استفاده مي‌كنيم؟
براي پاسخ به اين سئوال، نگاهي به محتويات اصلي جامعيت داده مي‌اندازيم (صحت و سازگاري داده‌ها) و اينكه چگونه جامعيت داده‌ها را در يك پايگاه داده‌اي از طريق كاربرد محدوديت‌ها اعمال مي‌كنيم.
صحت داده‌ها درگير وضع قوانيني (محدوديت‌هايي) روي ستون‌هاي جدول هستند، طوريكه سيستم پايگاه داده‌اي فقط امكان درج داده‌هاي خاصي را در پايگاه ميسر سازد. مثلاً شما مي‌خواهيد كه فقط داده‌هاي عددي به داخل يك ستون كه حاوي نرخ ساعتي كارمندي است وارد شود و نيز مي‌خواهيد مطمئن شويد كه ستون Name مقادير الفباي عددي را قبول مي‌كند. در ضمن مطمئن شويد كه ستون State – Code شامل مقاديري باشد كه فقط دو كاراكتر را مي‌پذيرد.
دو را متفاوت براي اطمينان از صحت داده‌هاي وارده وجود دارد. اولين كاري كه انجام مي‌دهيد قرار دادن محدوديت‌هايي روي ستون‌هاي جدول خودتان است كه به اين وسيله مي‌توان نوع داده خاصي با طول معيني وارد شوند. در ستونهايي مثل Phone – Number, SSN، فقط مقادير خودشان بايد ذخيره شوند و نه علامت (ـ).
داده‌ها مي‌توانند به طريقي استخراج شوند كه شامل علامت (ـ) و ساير كاراكترهات باشند. بنابراين خروجي يك سيستم را خواناتر خواهد كرد. يك برنامه بايد داراي امكانات تصحيح باشد به شكلي كه انواع مقاديري را كه به داخل يك جدول اضافه مي‌شوند كنترل كند و يا امكان انتخاب يك مقدار از يك فهرست را براي كاربر مهيا سازد. مجموعه محدوديت‌هاي يك پايگاه داده‌اي و نيز تصحيح آن بايد اين امكان را فراهم آورد تا با تلفيق آنها با يكديگر بهترين جامعيت داده‌ها فراهم آيد.
نرمال‌سازي پايگاه داده‌اي نيز همچنين كمك موثري در سازگاري داده‌ها مي‌كند طوريكه تكرار داده‌ها در داخل پايگاه داده‌اي و در نتيجه امكان عدم صحت و سازگاري آنها كاهش مي‌يابد.
توجه ـ بدون استفاده از محدوديت‌ها، مديريت داده‌ها خيلي مشكل و گاهي غيرممكن است. مخصوصاً كار با چندين هزار يا چندين ميليون رديف پايگاه داده‌ها صرف وقت بيشتر جهت طراحي يك پايگاه داده‌اي و ايجاد محدوديت‌ها و صرف وقت كمتر در مديريت داده‌ها مي‌شود.
مروري بر انواع محدوديت‌ها
انواع محدوديت‌هايي كه مي‌توانند روي جداول پايگاه داده‌ها ايجاد شوند:

  1.  محدوديت‌هاي NOT NULL
  2.  محدوديت‌هاي كليد اصلي
  3.  محدوديت‌هاي يكتايي
  4.  محدوديت‌هاي كليد خارجي
  5.  محدوديت‌هاي كنترل

هر كدام از اين محدوديت‌ها وظايف خود را دارند.


محدوديت‌هاي NOT NULL
وقتي جدولي را ايجاد مي‌كنيم، بايد نوع داده را براي هر ستون مشخص نماييم. وقتي نوعت داده‌اي را براي يك ستون معين كرديم، اين ستون به پايگاه داده‌اي مي‌گويد كه چه نوع داده‌اي مي‌تواند به داخل ستون يك جدول اضافه شود. انواع مختلف داده‌هاي اصلي شامل داده‌هاي كاراكتري، عددي، تاريخ و زمان مي‌باشند.
وقتي يك ستون ايجاد شد، محدوديت NOT NULL مي‌تواند براي آن ستون درنظر گرفته شود. NULL معادل يك مقدار ناشناخته يا غيرقابل اعمال است. هنگامي كه رديفي را داخل جدول درج مي‌كنيم، اگر در داخل ستوني از اين رديف مقدار قرار ندهيم، مقدار آن ستون NULL مي‌شود. اگر مقدار ستوني را با NOT NULL مشخص كرديم، بدان معني است كه مقادير NULL اجازه وارد شدن در اين ستون را ندارند. NOT NULL به اين معني است كه به آن ستون نياز داريم.
توجه ـ اگر يك ستون NOT NULL معرفي نشود، مقادير NULL اجازه وارد شدن به آن ستون را دارند.


محدوديت‌هاي كليد اصلي
كليد اصلي اصطلاحاً به كليدي گفته مي‌شود كه براي شناسايي يك يا چند ستون از يك جدول بكار مي‌رود بطوريكه آن رديف از داده‌ها را يكتا مي‌كند. گرچه كليد اصلي عموماً فقط يك ستون از جدول را شامل مي‌شود ولي ممكن است بيشتر از يك ستون به عنوان كليد اصلي درنظر گرفته شود. مثلاً كليد اصلي منطقي براي جدول Employee شماره پرسنلي آن شخص است.
هدف، داشتن يك كليد اصلي يكتا براي هر ركورد است. در اين روش تعريف كليد در اثناي ايجاد جدول شكل مي‌گيرد. كليد اصلي در اين حالت يك محدوديت ضمني ناميده مي‌شود.


محدوديت‌هاي يكتايي
محدوديت يكتايي شبيه به يك كليد اصلي است به شكلي كه مقدار هر ستون بايد منحصر بفرد باشد. هنگاميكه يك محدوديت كليد اصلي در روي ستوني قرار مي‌گيرد، مي‌توانيم محدوديت يكتايي روي ستوني ديگر قرار دهيم حتي اگر اين ستون به عنوان كليد اصلي بكار نرود.


محدوديت كليد خارجي
يك كليد خارجي ستوني در جدول فرزند است بطوريكه به يك جدول پدر اشاره مي‌كند. محدوديت كليد خارجي مكانيزم اصلي استفاده شده براي اعمال جامعيت ارجاعي بين جداول يك پايگاه داده‌اي رابطه‌اي است. ستوني كه به عنوان كليد خارجي معرفي مي‌شود، به يك ستون تعريف شده به عنوان كليد خارجي در جدولي ديگر اشاره مي‌كند.


ارتباط جدول پدر/ فرزند
اين يك ارتباط پدر/ فرزند ناميده مي‌شود. جدول پدر، جدول Emplotee-TBL است و جدول Emplotee-PAY-TBL يك جدول فرزند است.


ارتباط جدول پدر/ جدول فرزند


(هر حقوق بايد با نام يك كارمند منطبق شود)
در شكل فوق ستون EMP-ID از جدول فرزند اشاره به ستون EMP-ID از جدول پدر دارد. براي آنكه يك مقدار به EMP-ID در جدول فرزند اضافه شود، حتماً بايد يك EMP-ID در جدول پدر وجود داشته باشد. به همين ترتيب، اگر يك مقدار براي EMP-ID بايد از جدول پدر حذف شود، تمام مقادير EMP-ID مربوطه نيز بايد از جدول فرزند حذف شوند. اين موضوع چگونگي كاركرد جامعيت ارجاعي را نشان مي‌دهد. همانند كليدهاي اصلي، كليد خارجي مي‌تواند از طريق دستور ALTER TABLE به جدول اضافه شود.
محدوديت‌هاي كنترل
محدوديت‌هاي كنترل ممكن است براي كنترل صحت داده‌هاي وارد شده به داخل يك ستون جدول مورد استفاده قرار گيرند. محدوديت‌هاي كنترل جهت تهيه ويرايش‌هاي انتهايي پايگاه داده‌اي بكار مي‌روند. گرچه ويرايش‌ها معمولاً در ابتداي كاربردها انجام مي‌شوند. ويرايش‌هاي عمومي مقاديري را كه مي‌توانند به داخل ستونها، اشيا و يا در داخل پايگاه داده‌اي و نيز روي كاربردهاي ويندوز وارد شوند، محدود مي‌كنند. محدوديت كنترل راهي جهت تهيه لايه محافظ ديگري براي ورود داده‌ها است.
محدوديت‌هاي مديريتي
براي اعمال محدوديت‌هاي مديريتي در يك پايگاه داده‌اي اول بايد ارتباطات بين جداول را در پايگاه داده‌اي خود بشناسيم چه وابستگي‌هايي وجود دارند؟ چه ستونهايي به ستونهاي ديگر وابسته است؟ آيا ستوني يك مقدار NULL داشته باشد يا بايد شامل داده باشد؟ آيا فهرستي از اين مقادير براي هر ستون وجود دارد؟ چگونه جداول بوسيله يك برنامه در دسترس قرار مي‌گيرند؟
بايد دقت زيادي را در مرحله طراحي پايگاه داده خود بگذاريم تا از اين ساختار خوب و بي‌عيب و درست و منطقي مطمئن باشيم. وقتيكه پايگاه داده‌اي را ايجاد كرديم مجبور هستيم كه چگونگي ارتباط بين جداول را شناسايي كنيم و مشخص نماييم چه محدوديت‌هايي در داخل پايگاه داده‌اي وجود دارند. اگر نمي‌دانيم كه چه محدوديت‌هايي در داخل پايگاه داده‌اي وجود دارند (يا احتمالاً به دليل بزرگي پايگاه داده‌اي نمي‌خواهيم)، مي‌توانيم هميشه اين اطلاعات را از داخل كاتالوگ سيستم پايگاه داده‌اي پيدا كنيم.
استفاده از ترتيب صحيح
وقتي جداولي با محدوديت‌هايي با استفاده از دستور CREATE TABLE ايجاد مي‌كنيم و يا محدوديت‌هايي با استفاده از دستور ALTER TABLE به جدولي اضافه مي‌نماييم، محدوديت‌هايي جامعيت ارجاعي بايد به طرز صحيحي مشخص شوند. مثلاً بايد قبل از آنكه كليد خارجي را تعريف كنيم، ابتدا كليد اصلي را معين كرده باشيم زيرا مي‌دانيم كليد خارجي به كليد اصلي مراجعه و اشاره مي‌كند.
علاوه‌بر اين، وقتي جدولي را با استفاده از دستور DROP TABLE حذف مي‌كنيم و يا محدوديتي را از طريق دستور ALTER TABLE DROP برمي‌داريم، بايد تمام محدوديت‌ها را به ترتيب مناسبي برداريم. بعضي از كاربردهاي SQL مثل اوراكل اين امكان را به ما مي‌دهند تا يك جدول به همراه محدوديت‌هاي وابسته را با استفاده از دستور DROP TABLE table – name CASCADE CONTRAINTS حذف كنيم ما نمي‌توانيم محدوديت كليد اصلي را از جدولي حذف كنيم وقتيكه هنوز يك كليد خارجي به اين كليد اصلي در حال اشاره كردن مي‌باشد. در واقع بايد تمام محدوديت‌هاي كليد خارجي مربوطه را قبل از حذف كليد اصلي يك جدول حذف كرده باشيم نمي‌توانيم جدولي را كه داراي كليد اصلي است، حذف كنيم. در حاليكه كليد خارجي جدول ديگري به اين كليد اصلي اشاره مي‌كند.
مفهوم مشابهي روي داده‌ها اعمال مي‌شود. نمي‌توانيم ركورد فرزندي را ايجاد كنيم مگر آنكه قبل از آن ركورد پدر را ايجاد كرده باشيم، همچنين ممكن نيست بتوانيم ركورد پدري را قبل از حذف ركوردهاي فرزند، حذف كنيم.


روش‌هاي مختلف در ايجاد محدوديت‌ها
اصولاً دو روش براي ايجاد و حذف محدوديت‌ها در جداول وجود دارد. يك راه با استفاده از تعريف محدوديت‌ها در جمله DROP TABLE مشخص مي‌شود، راه ديگر با مشخص كردن تعريف محدوديت روي يك جدول با استفاده از دستور ALTER TABLE تعيين مي‌شود. هر دو روش عالي هستند يعني از كاربران يكي را بر ديگري ترجيح مي‌دهند.
ما معمولاً تمام تعاريف محدوديت‌ها را در جمله CREATE TABLE قرار مي‌دهيم، خصوصاً براي پايگاه‌هاي داده‌اي كوچك، بعضي اوقات براي پايگاه‌هاي داده‌اي بزرگ، اول جدول را ايجاد مي‌كنيم و سپس محدوديت‌ها را روي جداول با استفاده از دستور ALTER TABLE اضافه مي‌نماييم.

نرمال‌سازي پايگاه داده‌ها
پايگاه داده‌اي خام
هنگامي كه شروع به طراحي يك پايگاه داده مي‌كنيم، يا اينكه آن را از يك نسخه SQL به نسخه ديگر منتقل مي‌كنيم، با حجم زيادي از داده‌ها مواجه مي‌شويم. همه داده‌ها موجود مي‌باشند ولي قابل كنترل نيستند. يك پايگاه داده‌اي كه نرمال نشده است ممكن است شامل داده‌هايي باشد كه در يك يا چند جدول مختلف به دلايلي قرار گرفته باشند. اين مطلب از نقطه‌نظر امنيت، فضاي مورد استفاده ديسك، سرعت پرس و جوها، كارايي بهنگام سازي پايگاه داده‌ها و مهم‌تر از همه جامعيت و يكپارچگي داده‌ها خوب نيست.
يك پايگاه داده‌اي قبل از عمل نرمال‌سازي، به جداول منطقي كوچك‌تر و قابل كنترل‌تر شكسته نشده است. براساس تجربيات، پايگاه‌هاي داده‌اي مي‌تواند فقط شامل يك زوج جدول باشند، هر جدول صدها ستون (يا فيلد) داده‌اي را در خود جا داده است.
طراحي پايگاه داده‌اي منطقي
هر پايگاه داده‌اي بايد با توجه به نياز كاربر طراحي شود. طراحي پايگاه داده‌اي منطقي، همچنين به مدل منطقي اشاره مي‌كند يعني پردازش داده‌ها مرتب شده به صورت منطقي و سازماندهي آنها به گروه‌هايي كه مي‌توانند به سادگي نگهداري شوند و توسط كاربران نهايي مورد استفاده قرار گيرند. طراحي منطقي يك پايگاه داده‌اي بايد تكرار داده‌ها را كاهش دهد يا حتي كاملاً از بين ببرد. به هر حال، چرا يك داده را دوباره ذخيره مي‌كنيم؟
طراحي پايگاه داده‌اي منطقي اولين مرحله و قدم در بكارگيري و پياده‌سازي يك پايگاه داده‌اي فيزيكي نيست، بلكه اولين قدم تهيه محيط يك پايگاه داده‌اي است بطوري كه ساختار و محدوديت‌هاي فيزيكي براي كاربران روشن باشد.




نيازهاي كاربر نهايي چيست؟
نيازهاي كاربران نهايي بايد در صدر فهرست ملاحظات در هنگام طراحي يك پايگاه داده‌اي باشد. بايد توجه شود كه كاربران نهايي مردمي هستند كه سرانجام از پايگاه داده‌اي استفاده مي‌كنند و ورود اطلاعات از طريق همين كاربران انجام مي‌شود، در نتيجه در طراحي پايگاه داده‌اي اين موضوع بايد درنظر گرفته شود.
برنامه‌اي كه آنها بتوانند از طريق آن به پايگاه داده‌اي دستيابي پيدا كنند، بايد ساده باشد ضمن آن كه اجراي مناسب نيز درنظر گرفته شود در غير اينصورت نياز كاربران ناديده گرفته خواهد شد. ساختار فيزيكي پايگاه داده‌اي مي‌تواند شفاف باشد، اگر يك طراحي منطقي مناسب به كار گرفته شود.


در اينجا سئوالاتي كه بايد از كاربران نهايي پرسيده شوند، آورده شده است:

  •  چه داده‌هايي بايد در پايگاه داده‌اي نگهداري و ذخيره شود؟
  •  داده‌ها چطور بايد در داخل پايگاه داده‌اي دسته‌بندي شوند؟
  •  چطور كاربران به پايگاه داده‌اي دسترسي داشته باشند؟
  •  چطور تمام داده‌ها مربوط به پايگاه داده‌اي مي‌شود؟
  •  چه معياري براي صحت داده‌ها بايد درنظر گرفته مي‌شود؟


افزونگي داده‌ها

داده‌ها نبايد افزونگي داشته باشند، بدين معني كه تكرار داده‌ها به چند دليل بايد در حداقل نگهداري شود. مثلا، لازم نيست كه آدرس منزل كارمندي را در بيشتر از يك جدول نگهداري كنيم. يك آدرس براي يك كارمند در داخل يك جدول ممكن است با آدرس همان كارمند در جدولي ديگر يكسان نباشد. كدام جدول صحيح است؟ آيا مستنداتي براي كنترل آدرس جاري كارمند وجود دارد؟ ممكن است اين طور باشد و ممكن است نباشد. در اينجا افزونگي داده‌ها ممكن است تبديل به يك مشكل بزرگ گردد.